سرگرداني

تنهايي يعني بي كسي

جدايي يعني بي اويي   بي او ماندن   بي اوماندن يعني او را داشتن   به او عشق

ورزيدن در هستي

در عالم  دروجود  جهت داشتن.

ارمان و متعالي و بزرگ داشتن در هستي .

ادرس انسان داشتن يعني انسان يك جزئي است جدا افتاده  منفرد  و اگر به خود

واگذار بشود به عنوان يك جزء 

مرده و راكد به اشياء طبيعت مي ماند  ميترسد  تلاش دارد كه خودش را وصل كند

به يك روح بزرگ.

«

قصه ای از شب

شب است

شبي آرام و باران خورده و تاريك

كنار شهر بي غم خفته غمگين كلبه اي مهجور

فغانهاي سگي ولگرد مي آيد به گوش از دور

به كرداري

كه گويي مي شود نزديك

درون كومه اي كز سقف پيرش مي تراود گاه و بيگه قطره هايي زرد

زني با كودكش خوابيده در آرامشي دلخواه

دود بر چهره ي او گاه لبخندي

كه گويد داستان از باغ رؤياي خوش آيندي

نشسته شوهرش بيدار ، مي گويد به خود در ساكت پر درد

گذشت امروز ، فردا

را چه بايد كرد ؟

كنار دخمه ي غمگين

سگي با استخواني خشك سرگرم است

دو عابر در سكوت كوچه مي گويند و مي خندند

دل و سرشان به مي ، يا گرمي انگيزي دگر گرم است

شب است

شبي بيرحم و روح آسوده ، اما با سحر نزديك

نمي گريد دگر در دخمه سقف پير

و ليكن چون شكست استخواني

خشك

به دندان سگي بيمار و از جان سير

زني در خواب مي گريد

نشسته شوهرش بيدار

خيالش خسته ، چشمش تار

حرفهائی ست که باید زد اما نه به کسی ، حرفهای بی

مخاطب ، و حرفهائی که باید به کسی زد اما نباید بشنود .

سخن از حرفهایی است به کسی ، به مخاطبی ،

حرفهایی که جز با او نمی توان گفت ، جز با او نباید گفت ،

اما او نباید بداند ، نباید بشنود . حرفهایی که مخاطب نیز

نامحرم است !!! ...

__________________

به ياد صادق هدايت تنها همدم تنهايي

ما بچه ي مرگ هستيم و مرگ است كه ما را از فريبهاي زندگي نجات ميدهد

و درته زندگي اوست كه ما را صدا ميزند و به سوي خودش مي خواند.

چرا ما اينجا سرگردانيم ؟ ..... چرا ؟ نه تو ميداني نه من .....  

هيچوقت كسي راي ما را نپرسيده بود ....

در دنيايي كه نفي كه انگيزه ي ان است ....

و از هر دوره اي مردمان به يكديگر بيگانه ترند ترس از ادمها  جانشين ترس از

خدا شده است.

....زندگي يك زندان است زندانهاي گوناگون ولي بعضي ها به ديوار زندان صورت

ميكشند و با ان خودشان را سر گرم مي كنند بعضي ها مي خواهند فرا بكنند

و بعضي ها هم ماتم ميگيرند.

بر روي سنگ قبر من بنويسيد :

زندگي را دوست داشت ولي ان را نشناخت مهربان بود ولي مهر نورزيد

طبيعت را دوست داشت ولي از ان لذت نبرد .

در ابگير قلبش جنب و جوش بود ولي كسي بدان راه نيافت .

در زندگي احساس تنهايي ميكرد ولي هرگز دل به كسي نداد .

و خلاصه بنويسيد :

زنده بودن را براي زندگي دوست داشت نه زندگي را براي زنده بودن.

وقتي تو نيستي. نه هستهاي ما چونان كه بايدند نبايدها

مثل هميشه اخر حرفم و حرف اخرم را با بغض ميخورم

عمري است كه لبخندهاي لاغر خود را در دل ذخيره ميكنم

باشد براي روز مبادا.

اما در صفحه هاي تقويم روزي به نام روز مبادا نيست .

ان روز هرچه باشد روزي شبيه ديروز روزي شبيه فردا روزي درست مثل همين

روزهاي ماست.

اما چه كسي ميداند شايد امروز روز مبادا باشد.

وقتي تو نيستي. نه هستهاي ما چونان كه بايدند نبايدها

هر روز بي تو روز مباداست.

اينه ها در چشم ما چه جاذبه اي دارند اينه ها كه دعوت ديدارند

ديدارهاي كوتاه و از پشت هفت ديوار

ديوارهاي صاف   ديوارهاي شيشه اي شفاف 

ديوارهاي تو   ديوارهاي من ديوارهاي فاصله بسيارند

اه  ديوارهاي تو همه اينه اند    اينه هاي من همه ديوارند.